Trainen in de Hombu Dojo

De Hombu Dojo in Tokyo is het hoofdkwartier van de Aikikai Aikido. Voor iedere Aikidoka is het wel een wens om er lessen te volgen van Doshu, de kleinzoon van O Sensei en andere Japanse Sensei’s waarvan de meeste Shihan zijn (een gevorderde leraar, 6e Dan graad en hoger).

In september 2019 kwam mijn wens in vervulling! Door de krachtige Typhoon Faxai die ’s nachts over het zuidoosten van Tokio raasde, twijfelde ik om de eerste les (6:30) te volgen. Rond 5:45 werd het buiten rustiger en besloot ik om de 2e les te volgen met Namba Sensei. Buiten regende het nog een beetje en het waaide hard. Onderweg zag ik omgewaaide fietsen, rondslingerend afval, kapotte paraplu’s en afgebroken stroomkabels. Verder leek de impact mee te vallen, ook omdat er veel mensen op straat liepen. Later las ik dat de Typhoon een ander deel van Tokyo flink getroffen had. 

 

 

hombu-dojo-membership-cardMijn Aikikai Membership card (levenslang geregistreerd).


Mijn training in de Hombu Dojo

De Hombu Dojo kwam in zicht, ik herkende de straat en het gebouw van foto’s die ik had gezien. Wow.. I’m really here! Na mijn Aikikai registratie bij de receptie mocht ik mijn schoenen uitdoen en de Dojo betreden. Buigend langs portretten van O Sensei en zijn zoon Kisshomaru Ueshiba liep ik de trap omhoog naar de vrouwen kleedkamer. Ik had wat Japans geleerd om te zeggen voordat je de kleedkamer binnenkomt, “Shitsurei shimasu” dat iets als ‘Excuseer, ik kom naar binnen’ betekent. Geen antwoord.. ik was alleen. Toen besefte ik mij dat ik daadwerkelijk op het punt stond om in de Hombu Dojo te gaan trainen. Gaaf!

 

De vrouwen kleedkamer, in werkelijkheid bijna net zo klein als op de foto.

 

In mijn Gi (Aikidopak) liep ik de trap omhoog naar de gevorderde trainingsruimte, waar je vanaf 3e Kyu-graad mag trainen. Direct bij binnenkomst van de ruimte buig je in de deuropening naar Kamiza, dat is de voorkant van de Dojo, waar ook een portret van O Sensei en Kisshomaru Ueshiba hangt en een kalligrafie. Dan buig je naar je medestudenten die al op de tatami (mat) zijn. Het was rustig op de mat vanwege de Typhoon. Ik heb begrepen (en later ook gemerkt) dat er normaliter 3 rijen aan Aikido studenten zitten. Ik denk dat we nu met z’n tienen waren.

 

Gedurende de training oefende ik technieken met dezelfde partner, een Japanse jongen. Namba Sensei had veel plezier in het trainen met zijn studenten en ik heb ook meerdere malen met hem getraind. Het tempo ligt wel veel hoger dan in Nederland en de matten zijn harder: riet bedekt met canvas. Na afloop had ik al blauwe ellebogen en wondjes op mijn voeten. Desalniettemin was mijn eerste training in de Hombu Dojo een toffe ervaring en heel pittig vanwege de jetlag en warmte (37C/ geen airco).

 

Gevorderde trainingsruimte in de Hombu Dojo 

 

Nog meer trainen in de Hombu Dojo

Het bleef natuurlijk niet bij één training. In mijn eerste en laatste dagen in Tokyo heb ik verschillende lessen gevolgd van Doshu, Dojo-cho en Kobayashi Sensei. Elke les was weer een nieuwe beleving. Ik vond het erg leuk om met verschillende Japanse partners (man/vrouw) te trainen. Soms werd ik voor de start van de les al ‘geclaimd’ door een Japanner of ik met hem of haar wilde trainen. De meeste waren fanatieker dan elke andere Aikidoka waar ik ooit mee heb getraind, ongeacht de leeftijd. Ik kon ze met mijn conditie nog nét bijhouden! 

 

Tijdens de trainingen in de Hombu Dojo is het een etiquette dat je niet met elkaar praat of instructies geeft. Ik ben gewend dat je elkaar al pratend op weg helpt, niet praten vond ik eigenlijk wel fijn. Je laat de ander zelf ontdekken en kunt dus kiezen waar jij je op dat moment op wilt focussen. Ongeacht of een techniek werkt of niet, ben je wel zo vriendelijk om te ‘vallen’ voor je partner. Je bent dus meer op jezelf aangewezen en je wordt uiteindelijk wel creatief in het vinden van een oplossing, of je krijgt stiekem toch een klein beetje hulp. 😉 

 

Na de (tropische) ochtendles van Doshu, hard getraind!

Hoe heb ik het allemaal ervaren?

In de eerste trainingen was het even zoeken naar de juiste uitvoering van technieken. Toch kon ik mijn plek goed vinden en heb ik genoten van het feit dat ik in de Hombu Dojo aan het trainen was. De lessen worden drukbezocht en iedereen traint hard met veel plezier en toewijding. Dit is heel erg voelbaar op de mat. Soms doorbreekt een Sensei de stilte door een klem wat harder aan te zetten, dan wordt er voorzichtig gelachen. Een verschil met Nederland is vooral dat het tempo hoger ligt en technieken worden tijdens demonstraties door een Sensei weinig tot niet toegelicht. Je bent vooral aangewezen op je trainingspartner, samen vogel je het uit en soms geeft een Sensei een aanwijzing. Verder viel het mij op dat er aardig wat westerlingen in de Hombu Dojo trainen én ik was blij verrast door het aantal Japanse vrouwen op de tatami! Ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen ervaren en samen met mijn andere Aikido ervaringen in Japan was het te gek avontuur. Bekijk deze video om een goed beeld te krijgen van een training in de Hombu Dojo. Zo heb ik het exact ervaren, ook bij Doshu Moriteru Ueshiba. 

Heb je vragen over het trainen in de Hombu Dojo of wil je een proefles Aikido met mij in Arnhem ervaren? Stuur een berichtje via Instagram, Facebook of e-mail: info@iamaikidoka.com.

 

Lees ook over mijn andere trainingen in Japan.

 

Gerelateerde berichten

Naar Blog →

Contactformulier